Tuesday, July 20, 2010

కవిత



తలపు తడుతూ నేల గంధం
తలుపు తీస్తే..

ఆకాశం కప్పుకున్న
అస్థిరమయిన రూపాలు
తేలిపోతూ.. కరిగిపోతూ ..
అలజడిచేస్తూ..
అక్షరాల జల్లు

నిలిచే సమయమేది ?
పట్టే ఒడుపేది ?

పల్లంలో దాగిన
జ్ఞాపకాల వైపు ఒకటే పరుగు.

తడుపుదామనో
కలిసి తరిద్దామనో..

గుండె నిండేసరికి
నిర్మలాకాశం
వెచ్చగా మెరిసింది.


picture by Jean-Sébastien Monzan
పొద్దు లో ప్రచురించబడినది http://poddu.net/?p=4829

3 comments:

  1. Very nice as already told :-)

    ReplyDelete
  2. ఫోటో చూసి రాశారా ...లేక రాశాక ఫోటో వెదికారా ? మొదటిదే కరెక్ట్ అని నా ఊహ ....అవునా గురువుగారూ ?

    ReplyDelete
  3. No patience annaya. Where is the next one?

    ReplyDelete